کهکشان

.................................

kahkeshan — Mon, 17 Sep 2007 17:08:18 GMT

اينجا سكوتي عشق را بازي گرفته بازي كه نه، حتي به ويراني گرفته

گرچه صداي اشك را پروانه نشنيد دردي است در جسمش كه غمبادي گرفته

رسم ستاره از گل و پروانه دور است اما نگاه هرسه سودايي گرفته

موجي كه با زحمت به اين ساحل رسيده رنگ نگاهش را به معنايي گرفته

ديگر چه گويم اين قلم را صبر بايد زخم زبانها در دلش جايي گرفته

سحر

خواب دیدم....شایدم خواب نباشه....نه خواب نیست.

kahkeshan — Tue, 20 Mar 2007 15:51:18 GMT

خواب دیدم دستهایت با من است این شب سرد و سیاهم روشن است

خواب دیدم فصل تنهایی گذشت سختی این راه با شادی گذشت

خواب دیدم تو شکوفه می زدی حرفهایت را چه آسان می زدی

خواب دیدم چون کبوتر می پری از ته دل خنده را سر می دهی

خواب دیدم مات و مبهوتت شدم باورش سخت است مانوست شدم

خواب دیدم ترسی از فردا نبود عشق بود و خنده بود . رویا نبود

سحر

سال خوبی داشته باشین

فنا شدن از چیست؟؟؟؟؟؟

kahkeshan — Fri, 02 Feb 2007 16:48:18 GMT

چه دلتنگم این روزها

و صدای تنهایی در پستو های وجودم به گوش می رسد

و نه یارای ایستادن است

و نه امید فهمیدن.

آری راست می گوید:تغییر نخواهد کرد چراکه حتی ستاره هم نفهمید

و یا حتی تو نیز نخواهی فهمید.

و من همچنان مات و مبهوت به شبی می نگرم

که چگونه به شوق گشودم و به تنهایی سحر کردم.

نیمه راه را به یاد ندارم

یا حتی زمانی که فصل کوچ بود و من در خیالم اوج می گرفتم

فقط یادم هست که آتشی زبانه می کشید

نمی دانم از اقاقی بود یا گلی دیگر یا حتی از من

ولی سوز سرمایی بی فروغش می کرد

و چون شکری که تلاش برای حل شدن دارد ته نشینش می کرد

و چقدر سخت بود دوباره هم زدن ...بلند کردن... محو شدن ....یکی شدن و ...

و من هنوز هم نفهمیدم که چرا گفتند فنا شدن از آتش بود نه از سوز سرما!!!!!!

سحر

kahkeshan — Mon, 20 Nov 2006 17:44:18 GMT

با صدای مهربانت غصه هایم رفتنی است

با تمام دلخوری ها روی ماهت دیدنی است

گر شکایت کردم از عشق حرف من یا تونبود

پیش چشمان سیاهت حرفی از رفتن نبود

روزها با دیدن روی تومن شب میکنم

گر ببینم سر خوشم ورنه مدارا میکنم

گفته اند درعاشقی صبر تومشکل واکند

من چه گویم صبرهم در پیش تو غوغا کند

سحر

کجایی...

kahkeshan — Sat, 09 Sep 2006 05:13:08 GMT

کجایی ای همیشه مانده در یاد صدایت می کنم از عمق فریاد

کجایی ای که جانم خاک پایت شراب عشق شد خال سیاهت

کجایی ای نگار آخرینم بهشتم، معبدم، ای بهترینم

کجایی آسمانها پر ز ابر است زمین در حسرت رویت غمین است

کجایی اشکهایم رنگ خون است برایم انتظار شکل جنون است

سحر

آمدم...

kahkeshan — Thu, 27 Jul 2006 04:58:34 GMT

آمدم تا با دلت نجوا کنم بغض های هر شبم را وا کنم

آمدم در کنج این ویران سرا عشق را با نام تو پیدا کنم

آمدم با یک بغل درد از فراق ساده بودم تا تو را معنا کنم

آمدم اما نه با دل یا نگاه گفتم اینجا عشق را دریا کنم

آمدم گرچه پر و بالی نبود ساختم بالی که پروازی کنم

آمدم دیدم تو خسته تر ز من گفتم آخر روی تو زیبا کنم

آمدم گرچه نبودم من ز خود سوختم تا درد خود درمان کنم

آمدم گفتم که اینجا زندگی ست دست سردی نیست پروایی کنم

سحر

نازنین شعر هایم

kahkeshan — Sun, 25 Jun 2006 04:49:41 GMT

ای که اوج خنده هایم را تو معنا می دهی

                                   در تمام فصل هایم تو به من جان می دهی

ای که پیوسته نگاهت سوی چشمانم شده

                                   لحن زیبای صدایت، قدرت پایم شده

ای که در طوفان غمهایم مرا درمان تویی

                                   آفتابی در زمستان،نور شبهایم تویی

ای که آسان برده ای دل از تمام پیکرم

                                   در میان سایه روشن ها، تویی در خاطرم

ای که در هر پیچش شعرم تو غوغا می کنی

                                    صفحه ام خالی ز بودن، تو در آن گل می کنی

ای که یادت در دلم آرامش جانم شده

                                    نازنین شعر هایم، نام زیبایی شده

کاش...

kahkeshan — Sat, 10 Jun 2006 04:35:18 GMT

کاش دنیای من و تو سنگ بود                            رنگهای زندگی بی رنگ بود

کاش فرصت تا قیامت داشتیم                            عشق تا سر حد آخر داشتیم

کاش می ماندی همیشه در برم                         بوی عطرت پر نمی زد از سرم

کاش مرگ تو سرابی ساده بود                          رفتن بی من دروغی ساده بود

کاش این کشتی به دریا می نشست                لنگر از پا می فتاد و می شکست

کاش ما با هم یه طوفان می شدیم                    می خروشیدیم و دریا می شدیم

سحر

کاش همه سردی ها با لباسهای گرم مادرم حل میشد!!

kahkeshan — Thu, 25 May 2006 08:51:18 GMT

صدایی رسید از دور دست که شب می رسد...

و مردمانی که کوله بار را به دوش گرفته اند.

هنوز باران نباریده است...ولی چترها را بر افراشته اند

و هنوز زمزمه های رفتن را نشنیده اند، خیال سفر کرده اند!!!

مردمان چه زود می میرند!

مردمان چه دیر می خندند!

مردمان چه سخت می گریند!

مردمان چه دیر می فهمند!

باران می بارد و خیس می شویم

نه از شبنم،

از دلهره،از بودن،از فهمیدن...

کاش در بارانی شدن محو شیشه های بخار گرفته نشویم.

سحر

برای رفتن از اینجا زمان نیست

kahkeshan — Thu, 04 May 2006 06:21:06 GMT

دگر اینجا برایم ماندنی نیست سفر هایی است اما خواندنی نیست

دلم تنگ است از رنگ سیاهی برای وصل جانان گفتنی نیست

زدودم اشک را از صورت جان دلم خونین و جای اشکها نیست

نفس را می شمارم تا دم مرگ دگر فرصت برای زندگی نیست

نمی دانم چرا باران نبارید برای رفتن از اینجا زمان نیست

پرو بالی که رنگ از او ندارد برای آسمانی ها عیان نیست

سحر